فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٧٨ - شكاف در صفوف بيعت كنندگان

برگزيد. ناگهان پس از قتل عثمان، ياران پيامبر(صلى الله عليه وآله)، به خانه امام ريختند، و درخواست پذيرش رهبرى را نموده و گفتند بدون بيعت با وى، خانه را ترك نخواهند كرد.

امام در اين حالت احساس وظيفه كرد كه بايد به وضع از هم پاشيده خلافت اسلامى سر و سامان بخشد. فرمود: «اگر بنا است بيعت انجام گيرد، بايد آشكارا يعنى در مسجد رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و با حضور همه مردم مدينه انجام بگيرد».

تاريخ گواهى مى دهد كه همه مهاجر و انصار با وى بيعت كردند جز چند نفر انگشت شمار كه از بيعت خوددارى نمودند. امام فرمود: «آنان را به حال خود واگذاريد». و از اين طريق وحدت كلمه تحقق پذيرفت.

شكاف در صفوف بيعت كنندگان

نخستين شكاف، با بيعت شكنى طلحه و زبير پديد آمد، و آنان با امكانات مالى امويان، و حيثيت و آبروى همسر پيامبر، لشكرى ترتيب داده و رهسپار بصره شدند، امام براى دستگيرى آنان از حجاز روانه عراق گرديد و پس از سركوبى آنان در بصره، سرانجام در كوفه اقامت گزيد. و از اين طريق، كوفه به تدريج، عاصمه تشيع شد، و مسلمانان از قبايل اصيل عربى از عدنانى و قحطانى دور امام حلقه زده، و به كمك امام شتافته و ناشر علوم علوى شدند، در چنين روزى جز نژاد عرب از هيچ نژادى شيعه علوى نبود جز يك نفر به نام سلمان فارسى، و هنوز خيمه تشيع بر سر ايران سايه نيفكنده بود، و فردى از نژاد بربر، و يا گروه منحط شعوبى (دشمن عرب) در آن خيمه وجود نداشت.

خوشبختانه آثار تشيع در سرزمين حجاز به قوت خود باقى است و